Vinexië zonder mensen

Stel dat we weggaan allemaal,
zomaar op een zomerdag
met de zon in de haren
en de wind in de ogen.

We houden ramen en deuren geopend;
zelfs geen tuinpoort gaat er dicht.
De laatste houtkool verpulvert tot as;
het laatste worstje is voor de kraaien.

Stel dat zo na een jaar of tien
zomaar op een herfstdag
we weer eens gaan kijken
met de stormwind in de rug.

De bus rijdt ons de stad weer in,
maar wij willen nog niet zien,
schuilen onder de banken
in spannende onwetendheid.

Weer boven gekomen zien we dat
er niemand staat, dat niemand
weten wil hoe of het is geweest,
hoe of het met ons gaat.

Het onverschillig huis laat ons
gelaten toe. Een egel zegt op
hoge toon, dat deze
overwinterplaats vergeven is.

Een meerkoetnest drijft in het bad.
Een vos huist in de voorraadkast.
Het tafelzilver is verdeeld
en elke ekster kreeg zijn deel.

Dan klinkt de toeter van de bus.
Daar gaan we weer, zo is het goed.


Vanmiddag voorgelezen in Corrosia; in het kader van het project Daily Change

Nieuw

Schoongeboende klinkers wuiven ons toe
De onwennige sleutel ontsluit bouwstof en natte verf
Kale muren schreeuwen om haakjes, loze hoeken om kastjes
De buurman strijdt luidkeels met beton

De kraaktree maakt zichzelf bekend
Met loven en bieden wordt de ruimte verkaveld,
volgebouwd met twijfelaar en hoogslaper

De schuifpui toont de woeste grond
De distel wordt een rozenperk

De zon brengt buren tezamen
kniediep in onbuigzaam groen

Vanmiddag geschreven in een één-uurscursus van Jakob Rosenbaum.
Daarna onmiddellijk voorgelezen in Corrosia; de inkt was nog nat

Vijver (villanelle)

Vandaag verpoos ik bij mijn eigen vijver.
Ik heb me voorgenomen niets te doen.
Ja, ik ontbeer echt elk gevoel van ijver.

De kikker bij het water is een blijver.
We soezen hier tezamen bij de noen.
Vandaag verpoos ik bij mij eigen vijver.

De bij is als vanouds bijzonder nijver.
De waterjuffer geeft hem van katoen,
maar ik ontbeer echt elk gevoel van ijver.

De waterlelie is een mooie drijver
met van die gele bloemen in het groen.
Vandaag verpoos ik bij mij eigen vijver.

Het wateroppervlak is voor de schrijver.
Die vindt het zo te zien het schrijfseizoen,
maar ik ontbeer echt elk gevoel van ijver.

Al worden dan mijn spieren ook wat stijver,
je krijgt me nog niet weg voor een miljoen.
Vandaag verpoos ik bij mij eigen vijver.
Nog steeds ontbeer ik elk gevoel van ijver.

28 mei 2012

Mens en Natuur in Vinexië

Ik stap de achterdeur uit; ik ben buiten.
Mijn tuin verwelkomt blij het groeiseizoen.
Het wast hier als vanzelf uit polderkluiten.
De tuin en ik, wij hoeven niets te doen.
Hier is geen scheidslijn tussen rood en groen.

Voorbij mijn heg zijn strikte snelheidsregels.
Dat is belangrijk voor de veiligheid
van ouderen en kinderen en egels.
Je ziet een ree of vos van tijd tot tijd.
De scheidslijn tussen rood en groen is kwijt.

De waterlelies bloeien in mijn vijver.
De braamstruik huist een merel aan de leg.
Een bij is op een bloem spreekwoordelijk nijver.
Het jonge blad bedekt de kale heg.
De scheidslijn tussen rood en groen is weg.

29 april 2012
Dit was bedoeld als pakkend gedicht voor de kandidatuur van Almere als gastheerstad voor de Floriade van 2022. Daarvoor was het iets te licht, maar het doet het wel aardig op mijn blog.
Voor degenen die niet zijn gepokt en gemazeld in het jargon van ruimtelijke ordening: rood staat voor bebouwd en groen voor natuur. Er is ook nog blauw: water.