Posts tonen met het label Facebook. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Facebook. Alle posts tonen

maandag 20 maart 2017

Julius

Hij heeft destijds gestreden om de macht
en kwam als winnaar uit die strijd naar voren.
Een eigen maand heeft hij zich toebedacht;
Quintilis zou hem voortaan toebehoren.

Toch overschatte hij zijn eigen kracht
toen hij ging buurten bij de senatoren.
Die hebben hem met messen opgewacht
om hem daarmee vakkundig te doorboren.

Ik lig hier in een zwoele zomernacht
te wachten op het roze ochtendgloren
wanneer de hele wereld leeft en lacht
omzoomd door zoetgevooisde vogelkoren.

Had Julius ook oog voor deze pracht
of liet hij het in zwaardgekletter smoren?


23 juni 2009

Dit is een prettige vervorm, een Shakespearesonnet met 2 in plaats van 7 rijmklanken.
Dit gedicht is geschreven voor de verjaardagskalender van Vereniging Aldichter, maar het heeft het niet gehaald. Het is ook wat licht van toon.
Op 3 juli 2009 verscheen dit sonnet op de Plezierdichtershyve.
Op 30 juni 2012 heb ik het geplaatst op Het Vrije Vers en zelfs op deze blog


zaterdag 21 december 2013

INTOCHT

Nog een Turing-afvaller, die mij na aan het hart ligt. Dit keer een sober vrij vers.

INTOCHT

I

Het grote-mensen-benenbos is omgehakt.
Ik zie tot aan de horizon.
Ik zie het water waar de boot niet vaart.

Een zwarte man vraagt met de stem
van buurman Piet of ik ben liefgeweest
en geeft mij pepernoten.

II

Het kind is zwaarder dan de tijd
die doelloos met de jaren speelt
zoals een kat speelt met een muis.

Er is geen nu, er is geen toen.
Er zijn een vader en een zoon
die samen wachten op de boot

ZE

Hier een gedicht waar ik erg tevreden over ben, maar dat de top-1000 van Turing niet heeft gehaald.
Het is ook door anderen gemeld: vormvaste gedichten zijn uit dit jaar. Ik daarentegen heb een zwak voor kwintijnen.

ZE

Ze hebben van die dreigende gezichten,
die zwijgen in een onbekende taal.
Je weet niet goed waarvan ze je betichten;
ze lijken niet bereid dat toe te lichten.
Hun blik is harder dan het hardste staal.

Minuten en seconden lijken eeuwen.
Ze kijken je maar steeds misprijzend aan.
Je voelt je als geworpen voor de leeuwen.
Het liefste zou je naar ze willen schreeuwen:
Vertel me wat ik jullie heb misdaan!

Ze naderen als woeste watergolven.
Je dobbert in de grote mensenzee
en hebt al gauw het onderspit gedolven.
De stormen huilen als een roedel wolven.
Dan laat je los en huil je met ze mee.

Hoera, 4 van mijn 9 gedichten zijn door naar de tweede ronde van de Turing gedichtenwedstrijd.

from Facebook

via IFTTT