Magpie tale 82: Home

When you appeared in spotless white
I knew your face no more,
but I could see you felt at home
when you walked through my door.
The sun shone bright, yet not a ray
did fall into your eyes;
I could not spot a speck of truth,
nor could I read your lies.

When you appeared in spotless white,
I knew not what to say.
So I said “Hi, it’s been a while”,
and “How are you today?”.
There was no time for When and Where,
there was no time for Why.
We stood and saw what time had done,
were speechless, you and I.

When you appeared in spotless white,
it brightened up the house.
But did you come as just a friend,
or did you seek a spouse?
Your answers I did not await,
they mattered not to me.
I locked you in my attic and
I threw away the key.



This is Magpie Tale 82
Click here for the latest Magpie tale

You can also read this on PoetrySoup


Note: Last change 20110919, because of Suz's comment and because I also felt there was room for improvement

Magpie tale 81: 25th Wedding Anniversary / 25 jaar getrouwd

25th Wedding Anniversary

Marriage is not a boat
rowing merrily down the stream

It is a family car
that for years and years
surprisingly passed the MOT

The mechanic looks worried
asks carefully about
the possible possibility
of a new model

But you shake no
see you next year
we still like our ride
we do not care
about an extra rattle now and then

Fill her up with super plus
because we still have a long way to go

This is a Magpie Tale
It is a translation of a poem I wrote a year ago for the occasion of my own wedding anniversary. Here is the Dutch original


25 jaar getrouwd

Het huwelijk is geen bootje
dat zachtjes glijdt
op het spiegelend meer

Het is een familieauto die
voor het zoveelste jaar
met wat kunst- en vliegwerk
toch weer door de APK is gekomen

De monteur kijkt zorgelijk
vraagt voorzichtig
naar de mogelijke mogelijkheid
van een nieuw model

Maar je schudt nee
Tot volgend jaar
Hij rijdt nog lekker
We kijken niet op een rammel meer
of minder

Ik gooi hem vol met super plus
want we moeten nog een heel eind

Magpie tale 80: Magpie days

These are the days that should not be
These are the days that fade to gray
Show every grade of black and white
These are the magpie days

These are the days I lock the gate
These are the days I stay inside
Yet I ignite the colored lights
I light the magpie days

These are the days I wait for you
These are the days you pass me by
Your specks of red shine in my lights
Rush through the magpie days

These are the days that strangely shine
These are the days that are too few
You pass the house where I await
The glorious magpie days


This a Magpie tale, but I was too late to publish it

Oud zeer

ZIE OOK

De sfeer van onbesproken
hangt ijskoud om me heen.
Ik voel me heel alleen
met honderdduizend spoken
onzichtbaar weggedoken
als lijken in het veen.
De geur van onbesproken
hangt ijskoud om me heen.

Soms is het uitgebroken
dwars door een muur van steen.
En dan schrikt iedereen,
want niemand heeft geroken
de geur van onbesproken.


Voorgelezen op 30 januari 2005, bij mijn eerste Aldichterbijeenkomst & op 17 november 2010 in de bibliotheek van Almere op een avond naar aanleiding de actie “Nederland Leest”, rond “De Grote Zaal” van Jacoba van Velde

Krimpsonnet

Op 7 mei fietste ik naar huis vanuit Huizen, waar ik mijn dichtcursus had gevolgd.
Zo'n fietstocht geeft voldoende tijd om na te denken over de volgende opdracht: een gedicht beginnend met een beginregel van Gerrit Achterberg.
Tot ik thuis kwam was het gedicht zo goed als af. De volgende les is het besproken (en daarna nog licht aangepast), maar het was tijd voor een nieuwe versvorm, het krimpsonnet, dat inmiddels erkend is door Frans Woortmeijer.

3 gedichten bij Krakatau

Vandaag staan er drie gedichten op Krakatau
keukenla
sterfelijkheid
kopstation

In de lucht (voorgelezen bij Sunsation)

Vlammende woorden verlichten de hemel
Schichtige scheuten en schuimend geschamper
Donder en bliksem doorklieven het weerwoord
Vriendschap verbroken verbrijzeld verbrand

Onvaste voeten in wankelend weerlicht
Glazige ogen en wazige woorden
Snijdende kreten van krijsende snoezen
Redeloos roepen uit wraak en uit wrok

Glimmende glasscherf en knallende knuisten
Splinterend houtwerk in spetterend nachtzwerk
Klinkende flessen en blinkende messen
Stekende staalflits verdwijnt in het hart

Spijt is een splinter die zeurt in het zieleelt
Spijt is een bloedspet die sterft in de sneeuw

Stormwinden in mijn hoofd (voorgelezen bij Sunsation)

Stormwinden in mijn hoofd
beuken op gevoelige snaren
Disharmonie in excentrische sferen
Bastonen in mijn middenrif
Maag krimpt ineen

Grauwe lauwe luchten
spiegelen in de droge zee
Huilers zingen slaapliedjes
Pharao’s strijdros stuift voorbij
Overwinningsliederen
tuimelen in de branding

Onreine kwinten
      rijmloze woorden
Zinloze wind en
      losse akkoorden
Alwat kan rijmen
      alwat kan reinen
zit in de Ark
      en drijft naar de einder

Schipperen met woord en daad
Clipperen langs sierlijke sirenen
Voorwaarts met was in de oren
Pirouette van noordwaarste naalden

Dageraden leggen winden het zwijgen op
Neuriënde woorden versmelten met gesproken klanken

Duif aan mijn venster
koert de dag wakker
Levende olijven brengt hij

Met pit

6 gedichten voorgelezen op Sunsation.

Van de 6 gedichten die ik heb voorgelezen bij Sunsation, staat er 3 elders op internet: Deltahoogte, Terp van vertrouwen en De smaak van water

Een ander heb ik een week geleden geblogd: Woede

Geen inspiratie

Even geen woorden
die woelworstelen en
ontzwemmen aan
losgebarsten binnenzeeën

Even geen zinnen
die zuigzeuren om aandacht
die vaandeldrager willen worden
van hun eigen strofen

Even geen rijmen
die zich aan elkander lijmen
die zich naast elkander zetten
tot helder klinkende sonnetten

Even geen metrum
dat galmt en gongt
dat klinkt als een klok
dat basbeat bonkend beukt

De metafoor
sluipt voorbij
op kousenvoeten
bang om de verbeelding te wekken